Nur

Gecenin sessizliğine bürünür yürürdüm sokakta önceden. Belki kulağımda olurdu kulaklıklarım. Fakat çalışmayan iki kulaklık gibiydik biz. Kendi müziğimizi dinleteceğimize, dışarıdaki sesleri yansıtırdık. Yansımalardan oluşan kısır döngüydü benim şansım. Döngüyü kısır yapan da sendin, yansıtan da. Ruhunun kısırlığını verdin bana. Emdin beni, beni biz, bizi sen yaptın gittin. Sözlerim bitti artık, esir alındım boşluk tarafından. Boşlukta yetişirken ta kendisi oldum çıktım. İnanmak yok bize şimdilik, bizim için. Mimberinden düşmüş imamın cemaatiyiz. Toprağımız bol, ruhumuz nur ile dolsun.

Şahaneler

evet yüzsüzlerdi, evet götlerdi. evet yüzüne bakarlardı, gözlerini kırpmadan yalanlarını ve saçmalıklarını ve bok püsürlerini kusarlardı; ve o kadar bencilce yaparlardı ki, ne düşündüğün umurlarında olmazdı. çünkü o kadar şahanelerdi ki senden tek kurtuluşları bahanelerdi. (göt şahane olur muymuş demeyin, gayet de oluyor, memeyle bile kapışıyor.) sıçarlardı tüm şahaneleriyle gün ve hafta ve yıl boyu, ve doğaldı onlar için. kolaydı. çünkü bir kere göt olunca; ne adam olmanın sorumluluğu çökerdi üstüne pis bir gölge gibi, sıçmanın tüm hazzını dağıtarak, ne de kimse kızmazdı sıçışlarına kendilerinden başka. ayna karşısında kontrolü ele geçiren o vicdan da olmasa, ömür sıçmakla da geçerdi.

ah, göt göte verip, gözlerinin içine baka baka sıçmak vardı damarlarında.

ama ayna vardı karşılarında.

*bkz.: Her Sey Peynir, Bahaneler.

Bahaneler

Yüzsüzdük biz. Her şeye yüzümüz vardı, her şeye bahanemiz olduğu gibi. Olmadığı zaman da uydururduk bir tane, her şeye yüzümüz vardı sonuçta. Göttük biz tam anlamıyla, halkın tabirindeki o götler bizdik işte. Ve bahaneler osurur, yalanlar sıçardık millete. Göttük sonuçta, paslanmamamız lazımdı. İşleyen demir pas tutmaz  dediler diye. Bazen bozardık ağzımızı, önümüze gelene, geçene, seri yalancıydık biz, isal oluyorduk yani. Bazen ise kitlenirdik, ne bir ses ne de bir nefes çıkardı ağzımızdan. Kanımız deliydi ama hiç adam olamadık. Anlamıştık zaten onu, ondan göt olduk biz yoksa şansımız olsa, nası adamlar olurduk bir bilseniz.

Ses kayıtlarımızı gözlerimiz dinlerdi bizim

Şiirlerimi odamın duvarlarına yazardım hep. Dört duvarım vardı anca. Sonra sen oldun duvarlarım, sana yazdım şiirlerimi bende. Yüzündeki solmuş gülümsemenin verdiği hazdı sigaradan aldığım. Belki renklenir diye daha fazla çekerdim içime onu da. Tonuna uymayan dilsiz bir vokalin, akordu olmayan bir klavyenin oluşturduğu iki kişilik bir caz grubuyduk biz. Cazı caz yapmak için atardık sololarımızı. Önce ben ucu kırık kalemimle yapardım atışımı kahve lekeli sayfalarıma, sonra sen söndürürdün sigaranı omzumda. Düz duvarda düzüşen at sinekleriydi benim aklımdaki ucuz şarapla kafa olduğumda. Beğenmeyip de yiyişiriz diye çıkamadığımız filmdi makinemden çıkanlar. Ve düz duvarda düzüşen at sinekleriydi benim aklımdaki pahalı viski ile kafa olduğumda. Gençtik fakat ölecektik.

Polaroid

Bilal

Adeta post-modern bir doğa harikası
Farkındalık yaratmak için
İrite edin
Karşı çıkın
diye düşünüyor isyan ediyorlardı
bir nevi

Ama bende,
ağzımla dudaklarımın neye göre
yerleştirildiğini bilmediğim yüzeyimde

Tam

Ortada

Sağ

Burun deliğimde

Burnumun ortasındaki duvara dayanmış

Yaşlı bir sümük parçası

suratıma bakan her insanın

Rahatsız olan

olan bakışlarının

Sahte rüzgarların, fırtınaların

Yaratılan imparatorlukların

Hükümdarıymışcasına, kahkaha atıyor

Gırtlağı tıkanana kadar gülüyordu.

Farkındalık

yaratmıştı

Tuvalete gidiyordum.

Aynaya bakacak,

iktidarın ben olduğumu gösterecektim

O moruğa

Burnumu peçeteye sarıppeçeteyi

açtığımda

Cesedini bulmak için can atıyordum

Ama şaşırmıştım

O benim sandığım kişi değildi

Çok daha güçlüydü

Burnuma bayrağını diken sivilceydi.

Bir an inanamadım.

Ne işi vardı onun orada?

Sonra bir heyecan kapladı beni

Onu yok edecek gücü barındırıyordum.

Tırnaklarımın onu arasına alıp

oluşturacağı cinayet melodisi

suratımı bürümüştü

O tedirgin sivilceyi, Bilal tipi vardı onda

tırnaklarımın arasında sıkıştırdım.

Sıkarken, yavaşca çıkan o

Muhallebi kıvamlı, şey

Bilal'in kanı olmalıydı.

Bir kez daha sarmaladım burnumu

peçeteyle.

Bıraktığı iz tatmin ediciydi.

Sarhoş bir ateşi parmaklarımın ucuyla

söndürmüş,

küllerini kendime bir ödül bilmiştim.

Not: Bu şiir Derin Arduman tarafından yazılmıştır.

Eller

Ne gariptir ki ellerimiz

Hiçbir zaman hakkettikleri ilgiyi

Görme fırsatını bulamamışlardır.

Oysa ki eller,

Bazen bir çocuğun en iyi oyuncağı,

Bir yazarın en iyi kalemi,

Bir aşçının en usta mutfak aleti,

Bir ressamın en estetik fırçası,

Bir katilin en soğukkanlı silahı,

Bir doktorun en güvendiği gereci,

Olabilen

Yegane organlardır.

Ellerimizde sevgi vardır,

İnanç vardır,

Aşk ve tutku,

Avcumuzdaki çizgileri dolduran,

Düşlerimiz vardır.

Tanrı vardır ellerimizde.

Her şey elimizde,

Bir de bunun farkında olsak...