Ses kayıtlarımızı gözlerimiz dinlerdi bizim

Şiirlerimi odamın duvarlarına yazardım hep. Dört duvarım vardı anca. Sonra sen oldun duvarlarım, sana yazdım şiirlerimi bende. Yüzündeki solmuş gülümsemenin verdiği hazdı sigaradan aldığım. Belki renklenir diye daha fazla çekerdim içime onu da. Tonuna uymayan dilsiz bir vokalin, akordu olmayan bir klavyenin oluşturduğu iki kişilik bir caz grubuyduk biz. Cazı caz yapmak için atardık sololarımızı. Önce ben ucu kırık kalemimle yapardım atışımı kahve lekeli sayfalarıma, sonra sen söndürürdün sigaranı omzumda. Düz duvarda düzüşen at sinekleriydi benim aklımdaki ucuz şarapla kafa olduğumda. Beğenmeyip de yiyişiriz diye çıkamadığımız filmdi makinemden çıkanlar. Ve düz duvarda düzüşen at sinekleriydi benim aklımdaki pahalı viski ile kafa olduğumda. Gençtik fakat ölecektik.

Polaroid

Bilal

Adeta post-modern bir doğa harikası
Farkındalık yaratmak için
İrite edin
Karşı çıkın
diye düşünüyor isyan ediyorlardı
bir nevi

Ama bende,
ağzımla dudaklarımın neye göre
yerleştirildiğini bilmediğim yüzeyimde

Tam

Ortada

Sağ

Burun deliğimde

Burnumun ortasındaki duvara dayanmış

Yaşlı bir sümük parçası

suratıma bakan her insanın

Rahatsız olan

olan bakışlarının

Sahte rüzgarların, fırtınaların

Yaratılan imparatorlukların

Hükümdarıymışcasına, kahkaha atıyor

Gırtlağı tıkanana kadar gülüyordu.

Farkındalık

yaratmıştı

Tuvalete gidiyordum.

Aynaya bakacak,

iktidarın ben olduğumu gösterecektim

O moruğa

Burnumu peçeteye sarıppeçeteyi

açtığımda

Cesedini bulmak için can atıyordum

Ama şaşırmıştım

O benim sandığım kişi değildi

Çok daha güçlüydü

Burnuma bayrağını diken sivilceydi.

Bir an inanamadım.

Ne işi vardı onun orada?

Sonra bir heyecan kapladı beni

Onu yok edecek gücü barındırıyordum.

Tırnaklarımın onu arasına alıp

oluşturacağı cinayet melodisi

suratımı bürümüştü

O tedirgin sivilceyi, Bilal tipi vardı onda

tırnaklarımın arasında sıkıştırdım.

Sıkarken, yavaşca çıkan o

Muhallebi kıvamlı, şey

Bilal'in kanı olmalıydı.

Bir kez daha sarmaladım burnumu

peçeteyle.

Bıraktığı iz tatmin ediciydi.

Sarhoş bir ateşi parmaklarımın ucuyla

söndürmüş,

küllerini kendime bir ödül bilmiştim.

Not: Bu şiir Derin Arduman tarafından yazılmıştır.

Eller

Ne gariptir ki ellerimiz

Hiçbir zaman hakkettikleri ilgiyi

Görme fırsatını bulamamışlardır.

Oysa ki eller,

Bazen bir çocuğun en iyi oyuncağı,

Bir yazarın en iyi kalemi,

Bir aşçının en usta mutfak aleti,

Bir ressamın en estetik fırçası,

Bir katilin en soğukkanlı silahı,

Bir doktorun en güvendiği gereci,

Olabilen

Yegane organlardır.

Ellerimizde sevgi vardır,

İnanç vardır,

Aşk ve tutku,

Avcumuzdaki çizgileri dolduran,

Düşlerimiz vardır.

Tanrı vardır ellerimizde.

Her şey elimizde,

Bir de bunun farkında olsak...

Sevgiliyi Seçmek

Tıpkı bir arının bal yapacağı çiçeği seçmesi gibi

Ben de seçmek isterim sevgiliyi.

Öncelikle, öyle bir görünmeli ki gözüme

Her gördüğümde onu

Gözümü kapatıp açmak isteyeyim,

Kendimi onu yeni gördüğüme inandırmak için.

Ve öyle bir şey olmalı ki içimde onu her görüşümde

Dışımı da etkilemeli bir nebze.

Görmek görmek diyorum ya,

Bu görmek bildiğiniz görmeye benzemez,

Öyle bir görmeliyim ki onu,

Bakışlarım tenini ve gözlerini delip,

Kalbine ve beynine ulaşabilsin.

İsterim ki gece dolunay çıktığında

Yıldızların loş ışığıyla aydınlanmış sokaklarda

Yarını önemsemeden dans edebilelim

Ve de

Güneş sabahın erken saatlarinde

Gökyüzünü sarıya ilk boyadığında

Elleremiz birbirine değsin.

Ancak öyle bir değsin ki,

O benim tutkularımı, aşkımı

Ve bir davulu andıran

Kalp atışımı hissedebilsin,

Ben de onunkini.

Öyle seveyim ki onu,

Gözünün altında ne zaman bir yaş belirecek olsa

Yanında olayım ağlatmamak için.

Çok sırrımız olsun

Ve bir o kadar da anımız;

Dillere destan olmasa da aşkımız

Gönüllerimizi kuvvetli tutsun.

Öyle bir sevgili olsun ki o,

Eğer ki ayırırsa kader bizi,

Hep zihnimde bulunsun.
Ve de diyeyim:
"Ulan, iyi ki sevmişim!"

Şans

Çok sevdiğim bir arkadaşım vardır,
Şu an özel sebeplerden dolayı
Adını sizlerle paylaşamayacağım.
Fakat başından geçenler...
Onun başından geçenleri,
Yediden yetmişe, istisnasız,
Herkes, ama herkes bilmeli:
O bilmez ki başımıza gelenler
Düşlediklerimizden daha çok
Bizimdir.
Yahut da düşünmez,
Gerçekliğin gerçek değerini.
Sadece der ki:
"Şanslıyan yeterince;
söyleyebilirsin tüm düşüncelerini,
içini dökebilirsin karşındakine;
ama sadece yeterince şanslıysan."
Ve hep "doğru" anı bekler
Bir yastık gibi yumuşak olan düşlerini
Gerçekliğin sert duvarına
"Bam!" diye vurmak için.
Bunu yapmak için gerekli olan kudreti
Ne damarlarındaki mevcut kanda bulabilir
Ne de kalbindeki minicik cesareti bastıran beyninde.
Anlayacağınız,
Doyasıyıa, dolu dolu,
Yaşlı amcaları "Vay be!" dedirtecek,
Genç kızların kalplerini hoplatacak,
İnsana dudak uçuklatacak
Şekilde yaşamaz düşlerini.
Onun düşleri,
Zihninde başlar
Ve zihninde biter.
Yani 
Bu arkadaş hayallerini kendine saklar.
Göremez, bilemez mantıkçı kişiliği
Neler kaçırmakta olduğunu.
Ben de ona demek isterim ki:
Şans, insanın kalbinin gücünün
Beyninin mantık katsıyısına bölümünün
Karesidir. 

Erken Boşalan Yazı

Hani birini seversin, onu hayal edersin, durmadan onun hakkında düşünürsün ama onu görünce... Ne olduğunu anlayamazsın, konuşamazsın bile belki de. O önünde dururken hayallerin hepsi kaçıp gider aklından. Neden bilemezsin anlayamazsın ama o an donarsın.  O gittiği anda hayallerin tekrar baslar, o mükemmel hayaller, o seni hayata bağlayan düşler... Yine karşılaşırsınız bir gün, bu sefer kararlısındır; ona söyleyeceksindir hayallerini, ondan seninle olmasını isteyesindir. Belki gerçekten söyleyebilirsin tüm düşüncelerini belki yine sözler düğümlenir ağzında dilini oynatamazsın.  Şanslıysan yeterince; söyleyebilirsin tüm düşüncelerini, içini dökebilirsin karsındakine; ama sadece yeterince şanslıysan. Is bununla da bitmez gerçi daha çok sansa ihtiyacın olacaktır aslında. Hani o mükemmel an için, o an için beklemek zorundasındır iste, yine hayaller kurmak zorunda.  Her çiftte olduğu gibi gelecektir elinde sonunda. Birbirinize olan sevginizi birleştireceksinizdir. Ama sadece yeterince şanslıysanız, gerçekten şanslıysanız eğer olacaktır bu.  Ama içini dökmek için kurduğun hayaller gibi bunlar da sadece hayal olacaktır, gerçekler düşündüğünden daha.  Ne kadar mükemmel olmasa, her ne kadar planlandığı gibi olmasa da o anin gelmesine sevineceksindir. Sevgi birleşimi sonuçta...  Her şey yolunda giderken planladığından farklı bir şey de olabilir. Nasıl olsa her şeye bir Muhalefet vardır hayatta.  Erken boşalırsın... Tüm o hayaller düşler planlamalar hepsi yalan olmuştur saniyeler içinde artık sen kendin bile değilsindir belki.

Doğruyu söylemek gerekir diye duşundum, neden saklayayım ki; bana da oluyor bu. Hem de çok sık oluyor.  Aklıma bir fikir geliyor, o fikre bağlanıyorum kafamın içinde anlamlandırıyorum biçimlendiriyorum ama...  Ne zaman önüme bir kâğıt çıksa elime bir kalem almaktan, oturup yazmaya başlamaktan korkuyorum, belki de korkmuyorum dedim ya o an ne oluyorsa iste, ben de bilmiyorum.  Kâğıt önümden gittiği anda alıyorum elime kalemi, tekrar başlıyorum düşüncelerimle sevişmeye, onları okşamaya. Yine bir an geliyor, önümde bir kâğıt, ellerim kollarım bağlanıyor, ne yapacağımı bilemeden ortan uzaklaşıyorum.  Fakat iyi haber sandığımdan çok daha şanslı olmam; O sansı da yakaladığımda asla bırakmamam. Kalem elimde düşüncelerimin doruklarındayken bu sefer ben çekiyorum kâğıdı önüme. Başlıyorum yazmaya büyük bir sevgiyle, askla, hatta belki de bir şehvet ile... Söyledim ya her zaman planladığınız gibi olmuyor her şey, bırakıyorum kalemi elimden ve yazıma bakıyorum, o günlerce, haftalarca, aylarca hayalini kurduğum, şekillendirdiğim, anlamlandırdığım her şey o kâğıdın üzerinde öyle bir duruyor ki... Anladınız iste; tatmin etmiyor insani. Ama oturup yine hayal kuruyorum, yine düşünüyorum, yine düşünüyorum ve hala fikirlerimle ask yaşıyorum.

Küçük bir sır olarak kalsın ama hiç başlamamaktan çok daha iyi hissettiriyor...